สำนักบริการวิชาการ มหาวิทยาลัยบูรพา
สำนักบริการวิชาการ มหาวิทยาลัยบูรพา
หน้าแรก | แก้ไขข้อมูล | หัวข้อล่าสุด | สมาชิก | ค้นหา | FAQ
Username:
Password:
Save Password
 All Forums
 รวมบทความวิชาการน่ารู้
 บทความรายการมนุษย์กับสังคม
 การท่องเที่ยวทางเลือกกับความยั่งยืนของสังคมไทย
 ตั้งหัวข้อใหม่  ตอบกลับหัวข้อนี้
 พรินต์ส่งให้เพื่อน
Author Previous Topic Topic Next Topic  

admin
Forum Admin

4491 Posts

Posted - 04 Sep 2012 :  11:55:11  Show Profile  Click to see admin's MSN Messenger address  Reply with Quote
ปีงบประมาณ 2555

การท่องเที่ยวทางเลือกกับความยั่งยืนของสังคมไทย
ผศ.ดร. สุเนตร สุวรรณละออง
ภาควิชาสังคมวิทยา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์

กดปุ่ม > เพื่อเล่นไฟล์เสียง


          ปัจจุบันเป็นที่ยอมรับว่าการท่องเที่ยวเป็นอุตสาหกรรมบริการที่ส่งผลกระทบต่อตัวเลขการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศไทยเป็นอย่างมาก ทั้งยังมีบทบาทอย่างยิ่งต่อการพัฒนาชุมชนท้องถิ่น นับตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่สองเป็นต้นมา การท่องเที่ยวในประเทศไทยได้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วโดยเฉพาะอย่างยิ่งการท่องเที่ยวแบบมวลชน (Mass Tourism) ซึ่งมักจะเป็นการท่องเที่ยวแบบกลุ่มขนาดใหญ่ ใช้ระยะเวลาสั้น ๆ เน้นความสะดวกสบาย ในด้านหนึ่งการท่องเที่ยวแบบนี้ได้ทำให้ชุมชนท้องถิ่นมีความเจริญก้าวหน้า มีความสะดวกสบาย แต่ในอีกด้านหนึ่ง การท่องเที่ยวแบบนี้ได้ทำให้ชุมชนต้องพบกับปัญหาต่างๆ ทั้งในด้านสิ่งแวดล้อม สังคมและวัฒนธรรมมากมายและหากประเมินค่าความเสียหายกันจริง ๆ เราๆ ท่าน ๆ คงต้องตกใจกับตัวเลขที่อยู่ตรงหน้าเป็นแน่แท้เนื่องจากสูงเหลือเกิน
          อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันพบว่าสังคมไทยเริ่มมีความพยายามในการสร้างความสมดุลระหว่างการท่องเที่ยวและการดูแลรักษาชุมชนและสิ่งแวดล้อมมากขึ้น เห็นได้จากรูปแบบการท่องเที่ยวที่เรียกว่าการท่องเที่ยวทางเลือกที่มีชื่อแตกต่างหลากหลายที่กำลังเกิดขึ้นมาในสังคมไทยยุค 3จี เช่น การท่องเที่ยวเพื่อการศึกษา (Education Tourism) การท่องเที่ยวเชิงเกษตร (Agro Tourism) การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม (Culture Tourism) การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ (Eco Tourism) การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (Sustainable Tourism) และอื่น ๆ อีกหลากหลายชื่อ
          ไม่ว่ารูปแบบหรือชื่อของการท่องเที่ยวเหล่านั้นจะมีความแตกต่างกันอย่างไร หากพิจารณาอย่างถ่องแท้จะพบว่ามีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันของการท่องเที่ยวทางเลือกต่าง ๆ ดังกล่าวข้างต้น คือ เน้นการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ซึ่งหมายถึง การท่องเที่ยวที่ให้ความสำคัญในเรื่องการดูแลรักษาสิ่งแวดล้อมและคำนึงถึงศักยภาพในการรองรับของระบบนิเวศและชุมชน(Carrying Capacity)รวมทั้งการมุ่งเน้นความยั่งยืนในประเด็นต่าง ๆ ที่น่าสนใจอย่างน้อย 4 ประเด็น คือ
          1. ความยั่งยืนทางวัฒนธรรม (Cultural Sustainable) อันหมายถึงความพยายามที่จะทำให้ชุมชนเกิดความภาคูมิใจในวัฒนธรรมของตนเอง เกิดความรัก หวงแหนและต้องการดูแล รักษา สืบทอดวัฒนธรรมชุมชนของตนให้เจริญงอกงามต่อไป
          2.ความยั่งยืนทางด้านเศรษฐกิจ (Economic Sustainable) ในส่วนนี้หมายถึงการให้ความสำคัญต่อประโยชน์ทางเศรษฐกิจนั่นคือรายได้ส่วนใหญ่ที่ได้มาจากการท่องเที่ยวควรตกอยู่กับชุมชน คนในชุมชนต้องได้รับประโยชน์เพียงพอในการจัดการกับต้นทุนและปัญหาต่าง ๆ ที่อาจเกิดตามมาจากการท่องเที่ยว
          3. ความยั่งยืนทางด้านการศึกษา (Educational Sustainable) หมายถึงการมุ่งเน้นให้เกิดการเรียนรู้ร่วมกันระหว่างนักท่องเที่ยวและชุมชน นั่นคือ นักท่องเที่ยวมีโอกาสในการเรียนรู้วัฒนธรรมใหม่ ๆ ได้เรียนรู้วิธีการปรับตัวให้เข้ากับชุมชนและสิ่งแวดล้อมที่แตกต่างจากสิ่งตนเองเคยคุ้นชิ้นซึ่งจะทำให้นักท่องเที่ยวเกิดการยอมรับ เห็นอกเห็นใจ ชุมชนมากยิ่งขึ้น ส่วนชุมชนเองนั้นก็มีโอกาสเรียนได้รู้เรื่องต่าง ๆ จากการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน เป็นต้นว่า การวางแผน การทำงานร่วมกัน การประเมินผล การมีส่วนร่วม สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้จะทำให้ชุมชนเกิดความเข้มแข็งและมั่นใจในตัวเองมากขึ้น และประเด็นสุดท้าย
          4. ความยั่งยืนทางด้านสังคม (Sociological Sustainable) เนื่องจากมีการรวมกลุ่มเรียนรู้และทำงานร่วมกันในการจัดการเพื่อสร้างสรรค์และพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างกันและกันของผู้คนในชุมชนมีความเหนียวแน่น แข็งแรง ลดปัญหาความขัดแย้ง ก่อให้เกิดการช่วยเหลือเกื้อกูลกันและกัน ส่งผลให้ชุมชนสามารถรับมือหรือต่อสู้กับปัญหาต่าง ๆ ที่เข้ามาในชุมชนได้มีพลัง
          จากที่กล่าวมาจะเห็นได้ว่าการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนเป็นแนวคิดที่มีประโยชน์อย่างมากต่อทั้ง สังคม เศรษฐกิจ และสิ่งแวดล้อม และที่สำคัญความยั่งยืนที่เกิดขึ้นจากความสมดุลในการจัดการสิ่งแวดล้อมอย่างเหมาะสมตามบริบทของแต่ละชุมชนหรือสังคมนั้นจะทำให้คนรุ่นอนาคต ซึ่งเป็นลูกหลานของเรา มีทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่งดงามเฉกเช่นเดียวกับที่เราคนรุ่นปัจจุบันยุค 3 จีได้มีโอกาสมีและใช้เพราะว่าเราได้รับสิ่งดี ๆ เหล่านี้มาจากคนรุ่นก่อนที่ได้ดูแลรักษาและส่งต่อให้กับพวกเรา

แหล่งอ้างอิง
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: บริษัทเพรส แอนด์ ดีไซน์.
พิมพ์ระวี โรจน์รุ่งสัตย์.(2553) การท่องเที่ยวชุมชน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

  Previous Topic Topic Next Topic  
 ตั้งหัวข้อใหม่  ตอบกลับหัวข้อนี้
 พรินต์ส่งให้เพื่อน
Jump To:
สำนักบริการวิชาการ มหาวิทยาลัยบูรพา © สำนักบริการวิชาการ มหาวิทยาลัยบูรพา Go To Top Of Page
This page was generated in 0.03 seconds. Snitz Forums 2000